یه روز خالی این وسط بود... ننوشتم... یعنی نشد که بنوسم... نتونستم... بی خیال...

هیچ وقت اونی که میخوای نمیشه...! قضاوت عجولانه ایه... ولی... همینه که هست..!

شاید باید باشم... همانگونه که در فکرشان هستم...اما.. مگر یک من چند تنم...؟ شاید باید باشم... اما.. من این همه نیستم... من هیچ نیستم... من حتی منم نیستم...

اینکه چرا حالم خوب نیست؟...بماند... اینکه چرا با تمام مشکلاتم بازم میام به این کافه ی تنهایی؟...بماند...اینکه چرا هنوز نتونستم با خودم و مشکلاتم کنار بیام؟...بماند... شاید باید بگم که من... پرم از تناقض... چه پاییز پر پارادوکسی..

می ترسم... شاید از همه چیز... هیچ چیز به اندازه ی همه چیز ترسناک نیست!

مگر میشود مهر بیاید و من برایت ننویسم؟ برای تو که پاییز به پایت مانده تا مهر در تو تجلی یابد..من میگویم پاییز می ماند.. به خیال ماندن تو... فصل عاشقی عاشقانه می ماند.. عروسی که گذرش از تابستان شور جوانی اش را برده واکنون... آرام است... و ای کاش کمی از آرامشش را ارزانی ما کند... شاید در این هیاهو... ...

بگذارید حرفایم از حسین(ع)بماند... عاشورا گذشت...مانند تمام روز هایی که باید بروند... اما منو تو که می دانیم... فردا شروعی ست نو... نمی دانم چند تن پاسخگوی ندای "هل من ینصرنی..؟"حسین(ع) می شوند... شاید ...اگر رسالتی باشد...

نیازی نیست اینقدر فاصله بگیری... تو نخواهی من حتی به تو فکر هم نمیکنم...

سخت است تو بفهم... به قول فروغ:"شهامت میخواهد سرد باشی و گرم بخندی'

جالب است... ثبت احوال همه چیز را در شناسنامه ام آورده است... به جز احوالم... احوالم... احوالم... احوالم... احوااااالم..... احواااااااالم....

این روز ها حسود شده ام... به هرکس که فکرش را کنی حسادت میکنم...اصلا گوش و چشم شده ام ببینم یا بشنوم چیزی پیداشود تا حسود شوم... باورت بشود یا نه من همان چینی نازکی هستم که مادامی که هست میشکند...

وادی گرگ ها گاهی امن است... امن تر از بودن میان کسانی که... خیالی نیست... ما گذشتیم و گذشت...

گاهی حالم از تو و این زندگی بهم میخورد... ای کاش میتوانستم جمع کنم و بروم... کاش نبودی... کاش حضورت آزارم نمیداد... کاش اصلا متولد نمیشدی...

گوشه ی اتاقم... جایی میان کتاب هایم... به پایان و آغاز یک زندگی می اندیشم... که هیچ کدام انتخاب مرا نخواسته و نمی خواهند

داستان از جایی شروع شد... که دنیای من بود... روایت چشمان تو...

هرگز نویسنده ی خوبی نبودم... اما نوشتن... اینجا... کمی دوست داشتنی ست...

عمو پرویز : اشکت که در میاد یعنی دلت تنگه برای خودت یا... پنچری

همه چیز داشت خوب پیش می رفت تا اینکه... بزرگ شدیم!

چشمانش... همان روایت تلخی ست که می گوید... ما به هم نمیرسیم...

شاید اگر تو نیز به دریا نمی زدی هرگز به این جزیره کسی پا نمی گذاشت... فاضل نظری